Ríkið ætlar að láta mig hafa 68,8% tilbaka af peningunum mínum. Er ekki eitthvað rangt við þessa setningu? Ríkið er að láta mig hafa einungis hluta af peningum sem ég sannanlega á, án nokkurra útskýringa á hvað það ætlar að gera við restina af peningunum mínum.

Ég hef því ákveðið að greiða bara 68,8% af skattinum sem fellur á mig.

Sem betur fer get ég seint talist stórefnamaður í þessum peningasjóði Landsbankans, en þetta voru peningar sem ég vann samviskusamlega fyrir með löngum vinnustundum fjarri heimili. Svo kemur ríkið, tekur yfir bankann og segir mér að það ætli ekki að láta mig hafa allan peninginn minn aftur.

Afsakið, en hvaða rétt hafið þið, kæra ríkisstjórn, til að hrifsa pening beinlínis úr höndunum á mér? Svar, engann. Um leið og þið, kæra ríkisstjórn, tókuð yfir bankanum tókuð þið einnig yfir ábyrgð bankanna. Eitthvað hefði nú verið sagt ef einkarekin eining tæki upp á því að greiða bara fólki bara brot af innlánum sínum. Þetta er slæmur bisness.

Þetta er eins og að fara í kjötborðið í næstu matvöruverslun og kaupa 1 kg af nautahakki á 1.000 krónur. Afgreiðslumaðurinn myndi skammta þér 688 grömm og rukka þig um 1.000 krónur. Þú spyrð hvers vegna þú fengir ekki 1 kg og fengir svarið “Góð spurning, þetta er mjög góð spurning hjá þér”, og þú myndir labba ringlaður út og ekki vita alveg nákvæmlega af hverju þú ættir ekki nægan mat handa allri fjölskyldunni þinni.

Ríkisstjórnin okkar hefur ekki haft hag okkar í brjósti síðustu daga. Það er ljósara með degi hverjum. Steingerð sjálfstæðishjörtu og niðurbæld samfylkingarhjörtu halda áfram að leiða okkur villu vegar, leið sem getur ekki endað með öðru en hjartastoppi. Hvernig væri að þið sjálstæðismenn færu aðeins að líta í eigin barm og afleiðingar gjörða ykkar og horfa á heiminn eins og hann er. Og þið samfylkingarfólk ættuð að toga höfuðið upp úr kaffibollunum og fara sýna svolítinn styrkleika – hvar er Fagra Ísland og Evrópumálin.

Ég er ekki endilega sammála því að það eigi að blása til Alþingiskostninga ekki seinna en núna. Að mínu mati þyrfti að mynda þverpólitíska þjóðstjórn með engum ráðherrum, heldur ábyrgðaraðilum yfir ákveðnum sviðum. Þessi þjóðstjórn myndi vinna saman að því að koma okkur út úr þessum vanda einungis með hag þjóðarinnar að leiðarljósi, en ekki framapot og síðdegis rassasleikingar.

Þegar verðbólgan, stýrivextir og krónan væru komin í horf sem sæmir stoltri þjóð myndi þessi þjóðstjórn segja af sér ásamt núverandi ríkisstjórn sem myndi hverfa af pólitíska sviðinu að eilífu. Þá fyrst væri hægt að ganga til kosninga.

Ég lýsi hér yfir algjöru vantrausti og viðbjóði á ríkisstjórn mína, sem þessa dagana gengur um og stelur úr vösum almennings.