Gleðilegt ár öllsömul.
Nýtt ár og nýjir tímar sagði maðurinn.
Hið daglega líf að komast í samt horf og dagarnir lengjast og rigningin með.
Hér eru 2 myndir sem ég tók um áramótin. Sú fyrri er af bróðursyni mínum pollrólegum á stofugólfinu heima hjá foreldrum mínum (lærði whita-balance trick sem ég nýtti mér 
) og seinni myndin er af flugeldasýningunni.
Farið varlega.
Pólitíkin í Svíþjóð er að ná nýjum hæðum. Tveir ráðherrar búnir að kúka upp á mitt bak og segja af sér vegna þess að þeir borguðu ekki afnotagjöldin og borguðu barnapíum sínum undir borðið.
Hugsa með sér.
Þvílíkur glæpur. Annar glæpur sem nýja ríkisstjórnin ætlar sér að fremja er að byrja rukka inná söfn ýmiskonar, en í dag er frítt á öll söfn. Þau halda greinilega að menning sé ekki fyrir alla.
Nú þykir mér kjörið tækifæri að Gallup geri könnun á því hvort allir okkar þingmenn borgi afnotagjöldin.
Reyndar myndi það ekki skipta nokkru einasta andskotans máli þó við vissum að allir okkar ráðherrar borgi ekki afnotagjöldin, eða svíki undan skatti. Ráðherra á Íslandi gæti stundað skipalagða glæpastarfsemi meðan hann sæti í ráðherrastól.
Annars verð ég að passa mig á því hvað ég segi. Ég er nefninlega viss um að síminn minn er hleraður.
Æi fokkit.
Var að fara aðeins í gegnum þær 2 milljón mynda sem ég hef tekið á síðasta ári.
Bóðir minn og guðsonur, man ekki til þess að hafa póstað þeim hingað áður.
Svo er hér ein frá því ég var í Prag í Nóvember síðastliðin.
Skemmtilegast að skoða hana stóra á svörtum bakgrunni, myndi ég halda.
Í gærkveldi um 22:00 leytið gerði ég eitthvað sem ég hef ekki gert í langan tíma á laugardagskvöldi.
Ég fór út á vídjóleigu.
Mannskapurinn sem var staddur með mér á myndbandaleigunni vakti bæði furðu mína og athygli. Þarna var samankominn hópur af fólki á tvítugsaldri (fyrir utan eina fertuga konu) sem allt átti það sameiginlegt að vera illa til haft og skítugt. Haugdrullugar gallabuxur eða joggingallar mettir með matarleyfum síðustu vikna, hárið óþvegið og tennurnar sennilega burstaðar með lúfttannbursta.
Sumt af þessu fólki virðist líka geta horft á bíómyndir á margföldum hraða því magnið af DVD diskum dugir öðrum í nokkur kvöld.
Kann þetta fólk ekki á þvottavélar og sturtuhausa?
Talandi um hreinlæti. Munið þið eftir pirring mínum út í fólk sem heldur að iPod Nano skemmileggist um leið og hann er tekinn úr umbúðunum.
Hefði átt að monta mig aðeins meira yfir því hversu vel ég fer með eigur mínar, ég get nefninlega fullvissað ykkur um að iPod þolir ekki eina netta umferð í þvottavél á 30°.
Fleiri myndir frá London.
Ebony and Ivory.
Buckingham Palace.
Balli og Sibbi athyglir á einhverjum skítamarkaði.
Alveg er það líka týpískt að helgin sem ég ákveð að gera margt uppbyggilegt þá sé þetta líka skítaveður. Bíð enn eftir veðrinu til að taka göngutúr um miðbæinn með nýju Holgu myndavélina mína….
Minns er kominn tilbaka frá London.
London var massa stemning, sva-a-aka stuð eins og við var að búast. Gerði allt sem ber að gera í öðru landi; borðaði góðan mat, drakk öl og g&t, svaf ekki hjá vændiskonu, labbaði upp að nafla, notaði hreint handklæði á hverjum degi og gantaðist með vinunum.
Veðrið var gott að öllu jafnaði.
Það voru sagðar góðar sögur og mikið fíflast.
Eins og ég held að venjan sé þegar 5 karlmenn hanga saman í nokkra daga snerist umræðuefnið oft um mannlegan úrgang. Hvar og hvernig er best að losa skottið. Sagan um frændann sem fékk aflosun úr indverskri flugvél í gegnum þakið hjá sér um miðja nótt sem síðan skoppaði af rúminu og splatteraðist á veggnum verður lengi í minnum haft.
Hreingerningarkonan sem kom inní herbergið okkar og að mér á stellinu ásamt her af timburmönnum vill samt sennilega gleyma þeirri upplifun sem allra fyrst.
Úr saur í íkorna sem mér finnst alls ekkert svo sætir.
Nema þegar þeir borða. Okkur mannfólkinu þykir öll dýr sem borða með höndunum yfirnáttúrulega sæt. Nema hamstrar. Þeir sökka.
Það byrjaði heilsuátak í vinnunni í gær. Það er einnig yfirstandandi mottukeppni í vinnunni.
Ég taldi mig vera sigurstranglegan í báðum greinum. Taldi, í þátíð. Í fyrsta lagi er ég alltaf með “nokkurra-daga-skegg” og ekki mikið mál fyrir mig að eyða einum eftirmiðdegi að safna í hormottu, en í miðri keppni var úrslitadagsetningunni breytt þannig að ég verð ekki á landinu.
Fyndið að sumir virðast vera taka eftir því í fyrsta skiptið að ég sé með skegg í sambandi við þessa keppni – “Nei nei, ég er alltaf með skegg! Ég er alltaf viðurstyggilegur og rónalegur.”
Heilsuátakið ætlar ekki að byrja vel þar sem ég er að fara í 5 daga svaðilför ásamt 4 ölþyrstum mathákum til London á morgun.
Fór í fitumælingu í gær.
Ég er feitur. Akfeitur. Eins og þeir sem þekkja mig í sjón kannast við.
Ég er meira segja svo feitur að ef ég legg saman fituna og fitulausa massann fæ ég út kílóatölu sem er hærri en mín eigin þyngd.
SVVOOO feitur er ég.
Sit á mínum stóra hvíta rassi með tunguna úti því ég hef ekki orku til að halda henni inni í munnholinu.
Nú hef ég viðmið, sem mér þykir álíka vísindalegt og gasið sem ég blæs útum endaþarminn á mér, en allavegana við til að miða við.
En fyrst. Á morgun. Á morgun er það fat and loathing in London.
. . .baby!!