Það byrjaði heilsuátak í vinnunni í gær. Það er einnig yfirstandandi mottukeppni í vinnunni.

Ég taldi mig vera sigurstranglegan í báðum greinum. Taldi, í þátíð. Í fyrsta lagi er ég alltaf með “nokkurra-daga-skegg” og ekki mikið mál fyrir mig að eyða einum eftirmiðdegi að safna í hormottu, en í miðri keppni var úrslitadagsetningunni breytt þannig að ég verð ekki á landinu.

Fyndið að sumir virðast vera taka eftir því í fyrsta skiptið að ég sé með skegg í sambandi við þessa keppni – “Nei nei, ég er alltaf með skegg! Ég er alltaf viðurstyggilegur og rónalegur.”

Heilsuátakið ætlar ekki að byrja vel þar sem ég er að fara í 5 daga svaðilför ásamt 4 ölþyrstum mathákum til London á morgun.

Fór í fitumælingu í gær.

Ég er feitur. Akfeitur. Eins og þeir sem þekkja mig í sjón kannast við.

Ég er meira segja svo feitur að ef ég legg saman fituna og fitulausa massann fæ ég út kílóatölu sem er hærri en mín eigin þyngd.

SVVOOO feitur er ég.

Sit á mínum stóra hvíta rassi með tunguna úti því ég hef ekki orku til að halda henni inni í munnholinu.

Nú hef ég viðmið, sem mér þykir álíka vísindalegt og gasið sem ég blæs útum endaþarminn á mér, en allavegana við til að miða við.

En fyrst. Á morgun. Á morgun er það fat and loathing in London.

. . .baby!!

Búinn að tannbursta mig og farinn að sofa.

Góða nótt!

Fartölvan mín bíður eftir nýju móðurborði. Ansans vesen alltaf hreint.

Læt það samt ekki stoppa mig í því að taka ljósmyndir.

Þetta eru í alvörunni fyrstu skórnir mínir.

Þangað til síðar!

Ég hvet alla til þess að fara og kaupa sér nýjasta tölublaðið af tímaritinu Disorder.

Allavegana fletta því í gegn á milli þess sem þið fálmið eftir nýjasta Prjónablaðinu Ýr þar sem nýjustu aðferðirnar við beitingu hringprjóna og hvernig er bezt að tengja fitina saman er lýst í máli og myndum.

Í Disorder er nefninlega að finna, á blaðsíðu 30, mynd af mér. Mínir óaðfinnanlegu og karlmannlegu fætur hvíla berir í grasinu og baða sig í sólinni fyrir aftan stæðilegt plastglas fullt af Tuborg.

Þetta er mitt innlegg, þó mínir fullkomnu fætur noti ekki innlegg, í heim rokk og róls.

Reyndar mun ég ekki keppast við að komast lengra í illa lyktandi heimi fótamódela þar sem ég fæ ekki nóg kredit fyrir það. Fólk skilur það bara ekki hvað það getur verið erfitt að hafa svona stæðilega fætur.

Hendurnar á mér þykja yfirnáttúrulega mjúkar og góðar þannig að ég ætla núna að fara og hreinsa naglaböndin og sannreyna hvort nýi handáburðurinn minn þoli að klappa Magna áfram eða hvort hendurnar á mér springi út eins og rós í gróðurhúsi í Hveragerði. Ó shjétt, þetta var sennilega versta myndlíking síðan fólk fór að blogga, farinn offline.

Mynd dagsins er Íslendinga sögur sem við öll dýrkum og dáum…

Í gærmorgun var ég vakinn með símtali og sms þar sem mér var tjáð að verið væri að bóka flug til London í byrjun Október. Það þótti mér ekki leiðinlegt og ærin ástæða til að snúa sér á hina hliðina og halda áfram að sofa. London í næsta mánuði ásamt flokki af töffurum frá Noregi.

Held mig hafi verið að dreyma eitthvað í líkingu við þetta:

Nema það vantar allt nakta kvenfólkið.

Síðar um daginn fékk ég tölvupóst með staðfestingu á bókun í skíðaferð í frönsku ölpunum í byrjun mars á næsta ári. Þar verð ég og nokkrir Íslendingar ásamt hópi af svaðalegum Svíum.

Ég er sennilega ekki einn um það að finnast leiðinlegt að vaska upp. Stundum fer lengri tíma í það að pirra sig yfir uppvaskinu heldur en sjálfur tíminn sem fer í það að vaska upp.

Þetta gaf mér hugmyndina að þessari mynd:

Klikkið á myndina til að fá nánari lýsingu á erfiðleikum þess að vaska upp.

Sennilega má ég þakka fyrir það að uppvaskið er það helsta sem fer í pirrurnar á mér í dag.