Í síðustu færslu gaf ég það í skyn að ég væri hlynntur hvalveiðum, svo framarlega sem það stofni ekki ferðamannastraumnum í hættu. Ég er nefninlega þess sinnis að við eigum að reyna hafa eins mikinn pening af útlendingum og við getum án þess að beinlínis ræna þá.

Það er hinsvegar algjörlega siðlaust að veiða tegundir í útrýmingarhættu en það fer nú tvennum sögum af því.

Þannig að ég stend enn við stuðning minn við hvalveiðar með fyrirvara um snaggaralegar breytingar.

Sumir nota þau rök að hvalir séu ekki fiskar. Og hvað með það? Hreindýr eru heldur ekki fiskar og við étum þau. Það eru allir þorskar fiskar en ekki allir fiskar þorskar!

Hinsvegar finnst mér bjánalegt að engin virðist hafa áhuga á því að éta þessa blessuðu hvali sem við drögum hér á land. Japanir eiga nóg afgangs og kjötið er ekki nægilega gott fyrir okkur Íslendinga.

Af hverju í andskotanum erum við þá að þessu?

Við Íslendingar erum líka með frábæra tímasetningu á þessu öllu, eins og okkur einum er lagið. Hvenær er betri tími til að “gefa alþjóðasamfélaginu fingurinn” en þegar landið er nýorðið herlaust.

Nú, herinn farinn. Hvað getum við gert til að styggja ALLA.